ديگر جا نيست

قلبت پر از اندوه است

آسمانهاى تو آبى رنگى گرمايش را از دست داده است

زير آسمانى بى رنگ و بى جلا زندگى ميكنى

بر زمين تو

باران

چهره ى عشقهايت را پر آبله ميكند

پرندگانت همه مرده اند

در صحرايى بى سايه و بى پرنده زندگى ميكنى

آنجا كه هر گياه

در انتظار سرود مرغى خاكستر ميشود

ديگر جا نيست

قلبت پر از اندوه است

خدايان همه ى آسمانهايت بر خاك افتاده اند

چون كودكى

بى پناه و تنها مانده اى

از وحشت ميخندى

و غرورى كودن

از گريستن پرهيزت ميدهد

اين است انسانى كه از خود ساخته اى

از انسانى كه من دوست ميداشتم

كه من دوست ميدارم

دوشادوش زندگى

در همه ى نبردها جنگيده بودى

نفرين خدايان در تو كارگر نبود

و اكنون ناتوان و سرد

مرا در برابر تنهايى

به زانو در مى آورى

آيا تو جلوه ى روشنى از تقدير مصنوع انسانها در قرن مايى؟

انسانهايى كه من دوست ميداشتم

كه من دوست ميدارم؟

ديگر جا نيست

قلبت پر از اندوه است

ميترسى - به تو بگويم - تو از زندگى ميترسى

از مرگ بيش از زندگى

از عشق بيش از هر دو ميترسى

به تاريكى نگاه ميكنى

از وحشت ميلرزى

و مرا در كنار خود

از ياد

ميبرى

*****

پ.ن 1:خوبه گاهى اوقات خودمو مخاطب قرار بدم!