پدر...خوب نگاه كن...

عصيان من ريشه در چه دارد جز گناه تو؟!...

تو يك گناهكارى پدر...

چه كسى ميبايست پاسخگوى افكار پريشانم باشد جز تو؟...

چگونه به يك لحظه...

به يك اضطراب...

طوفان...تپش...

به يكباره...

خودت را به گناه و مرا به حيات آلودى؟!...

پدر...به چه بهايى آخرت را بر دنيايت فروختى؟...

و چگونه دنيا و آخرت مرا به آتش هوس سوزاندى؟...

پدر...سوختن ديرينه درديست كه تو در اين جهنم سرا به آغوش دختر كوچكت افكنده اى...

روزهاى خاكسترى ام را به حوصله بشمار پدر...

روز ميلاد من هيچ نبوده است جز آغاز مرگم...

پدر...توشه راه تو بر آخرت نباشدت جز اشك...

و آن روز حيرتت ديدنى خواهد بود...

من آن گناهم كه توبه ات پاكم نخواهد كرد از صفحه ى حساب...

خدا هم با تمام جودش نخواهد بخشيدت...

پدر...لقبهاى ما هيچگاه پيوندمان نخواهد داد...

و ما هميشه از نام هم تهى خواهيم بود...

تو و من خويشاوندانى هستيم كه تنها جوهر ها و كاغذ ها را حرام كرديم...

ميان دستان من و دنياى تو فاصله اى به وسعت بيگانگى رخنه كرده است...

و تو چنان مجنونى ميمانى كه گلهاى كاغذى ميكارد...

تو هرگز نخواهى دانست حرفهاى نهفته پشت يخهاى نگاهم را...

من با تو سخن نخواهم گفت...

و اين تنها فاصله مان است كه تا ابد زنده خواهد ماند...

پدر...چشمانى كه ميراث توست مى آزاردم...

من...

هرگز...

به هيچ...

به هيچ آينه اى سلام نخواهم گفت...

هراسم انعكاس چشمان تو...هراسم ميراث توست پدر...

پدر...خوب نگاه كن...

چشمانى كه ديوانه وار روح تو را ميدرد...

چشمانى كه پر است از من و خزان و درد...

لبريز است از ياد گناه تو...

به آنها كه اينگونه نگاه دزديده ى تو را ميبلعند چه پاسخى خواهى داد؟...

پدر...

قلب من آنقدر كوچك است كه از تو خاليست!...

و قلب تو آنقدر بزرگ است كه سهم من از تو هيچ باشد!...

پ.ن ۱: حماقت است اگر درد را جشن بگيريم...

پ.ن ۲: آزاد خواهى شد...كمى صبور باش...فقط كمى...